Schrijnend gemis

Vanmorgen
schreef ik woorden
aan iemand vanwege
schrijnend gemis en ik
wenste 
dat wat nodig is voor nu
en ik wenste dat wat nodig is voor later
bij schrijnend gemis
en hoe moeilijk
dat allemaal
is

Vanmorgen
schreef ik woorden
bij schrijnend gemis
en over hoe moeilijk
dat allemaal
is

Advertenties

Vals alarm

Er zijn momenten waarop ik ervaar dat er, als het ware, wordt geknaagd aan mijn veiligheidsgevoel. Ik weet waar dat vandaan komt en ik weet ook dat dat een gegeneraliseerde angststoornis wordt genoemd. Zo heeft dat laatste zich althans bij mij ontwikkeld. Van specifiek naar algemeen. Complicerende factor is, dat ik dat al wist voordat ik zélf ervaarde wat het betekent om te vóélen hoe het is, dat er wordt geknaagd aan mijn veiligheidsgevoel.

Ik kan er in beslotenheid en vooral in relatieve veiligheid met mensen over spreken. Absolute veiligheid is een utopie. Dat wordt mij door de mensen, met wie ik er in beslotenheid over kan spreken, bij herhaling gezegd. Ik realiseer mij dat terdege en ik ervaar dat soms. Ik ervaar absolute veiligheid wél bij de mensen met wie ik er in beslotenheid over kan spreken. Bij die mensen voel ik mij absoluut veilig en ik hoop dat die mensen dat bij mij eveneens voelen.

Relatieve veiligheid kan ik vaak organiseren. Er zijn manieren voor bedacht. Manieren die ook weleens trucjes worden genoemd. Ik heb mij de afgelopen jaren een aantal manieren eigen kunnen maken. Misschien heb ik wel trucjes aangeleerd op het gebied van weerbaarheid maar veel liever ben ik dat vóór. En dat laatste kan en mag ik eveneens bespreken met mensen. Soms in beslotenheid en zoals nu wat meer openbaar en dat laatste is zeker geen trucje en geheel vrij van wellicht vermeend cynisme, hoewel dat laatste mij soms enigszins helpt om terug te knagen als er wordt geknaagd aan mijn veiligheidsgevoel. En daarmee ben ik dan precies terug bij het punt waar ik begon …

https://www.hebban.nl/boeken/vals-alarm-menno-oosterhoff

 

Made to be broken

Donderdag 19 april 2018.
‘Ons’ zijn zomerse temperaturen voorspeld. Dat is mooi. Zomerse temperaturen doen mensen goed om meerdere redenen en in die zin hoop ik op een mooie zomer. In die zin hoop ik eveneens dat de verkoopcijfers van ijs stijgende lijnen laten zien. In die zin eet ‘ook’ ik ijs. IJs dat is gemaakt om te breken en ijs dat mijnentwege ook is gemaakt om te delen. Ik ben geen groot liefhebber van de zon in díé zin dat ik van te veel zon ziek kan worden. En het teveel heb ik snel te pakken. Gelukkig gaan er dan alarmbelletjes rinkelen en ga ik over tot het innemen van extra zout. Extra zout in de hoeveelheid van 0,11 gram per ijsje en dus mag ik er twee. En dat volstaat om níét te breken en tóch te delen …

Made to be broken

Ouderlingenbezoek

‘Hij was op een zonnige zomermorgen verschenen op een racefiets, zijn toga in bruin pakpapier gewikkeld en met een touwtje aan het stuur bevestigd. Hij was gekleed in een open sporthemd en een korte broek en dat had hij gewoon aangehouden, onder zijn toga. Op het moment dat de ouderlingen en diakenen hem zo hadden zien verschijnen had hij ze allen tegen zich, want fietsen op zondag was toen nog een zonde voor gereformeerden, zeker fietsen op een racefiets in luchtige kleding. De kerkenraad moet zelfs overwogen hebben om hem de toegang tot de kansel te ontzeggen maar hij was met grote stappen de consistorie ingelopen, had daar in een oogwenk zijn toga aangetrokken en voor ze goed en wel in staat waren om iets op te merken had hij het woord al genomen en het ook niet meer teruggegeven. De tweede maal dat hij preekte stond het buiten voor de kerk zwart van de mensen. Iedereen wilde hem zien verschijnen op zijn racefiets en in sportkleding en hoewel het toen regende werden we toch niet teleurgesteld want om kwart over negen verscheen hij, juist zoals de vorige keer, en er ging een gejuich op toen hij zijn racefiets tegen de kerk zette.
Dat de ouderlingen en diakenen hem na die eerste gedenkwaardige zondag niettemin twee jaar later beriepen, ondanks het feit dat er nog altijd felle tegenstanders van hem waren, dezelfde tegenstanders die trouwens later zijn ondergang hebben bewerkstelligd, was alleen maar te danken aan die voor altijd onvergetelijke wijze waarop hij preekte. Niets kon daarmee vergeleken worden: hij kon de hel zo beschrijven dat de mensen met brandblaren de kerk verlieten. Als hij over de hemel preekte dan zag je de mensen voor de troon van God staan en op weg naar huis wandelde je over straten van goud. Ik denk dat ik mij in een oogwenk zou bekeren als ik hem nu weer zou horen. In ieder geval zou mijn ongeloof een half uur lang niet bestaan.’

Maarten ’t Hart: Ouderlingenbezoek
De Literaire Juweeltjes Reeks
Uitgeverij B for Books, Maartensdijk
ISBN: 9789085165330
Druk: Drukkerij Wilco, Amersfoort
Redactie: Margot Engelen
Auteursfoto: Mark Kohn
www.b4books.nl
www.schrijversportaal.nl

Auteursfoto De Literaire Juweeltjes Reeks

Effe stil …

Ik speelde dit werk eens nét binnen de grens van vijf minuten. Ik speelde dit werk in vier minuten en vijfenveertig seconden. Nét iets sneller ‘dus.’ Dan zei hij niet als een strenge leraar dat dat niet goed was, dan wel dat dat fóút zou zijn, maar dan zei hij als een vader: ‘Effe stil’, en dan deed hij ‘effe’ voor hoe het ‘ook’ anders kon. En dat ‘effe’ kwam opeens weer boven toen ik in Zaanstad was. Waarschijnlijk omdat hij daar geboren is, althans in de tijd dat Zaanstad nog Zaandam heette. De kerk in Kampen bevond zich op loopafstand van ons huis in de winkelstraat en wat ik mij heel goed herinner is dat het in de warme zomers in de kerk soms koud was. Op zaterdagmiddag althans wél …
Cantilena.
Effe stil …

 

Op cursus

Ik vroeg naar de relevantie van het minimumbedrag van twintig euro dat op de ov-chipkaart moet zijn geladen om via het toegangspoortje het treinstation te kunnen betreden.
Het antwoord dat ik op mijn vraag kreeg, was dat mensen die minder dan het minimumbedrag van twintig euro op hun ov-chipkaart hebben geladen, het treinstation niet kunnen betreden. Het antwoord dat ik kreeg was derhalve niet meer dan de door mij gestelde vraag maar dan omgekeerd. Het antwoord dat ik kreeg was een verwijzing naar een artikel uit de algemene voorwaarden en mij niet onbekend. Ik checkte in en was daardoor het door mij geladen minimumbedrag van twintig euro kwijt. Ik stapte in de trein en reisde op saldo naar het treinstation van mijn eindbestemming. Een treinstation waar de toegangs- en uitgangspoortjes ook op vrijdag de dertiende uitnodigend openstaan en waar ik, hoe kán het ook anders, vergeten ben om uit te checken. Aangekomen op de plaats van bestemming kreeg ik het aanbod om na de cursusdag per auto mee terug te reizen naar mijn vertreklocatie. Ik vroeg, voordat ik ben ingegaan op het antwoord, om een kleine pauze voor het maken van een berekening. In dat laatste ben ik niet goed en heb daar dan ook iets meer tijd voor nodig dan menig ander, maar dít terzijde. Ik rekende uit dat mijn treinreis eenentwintig euro en vijftig eurocent zou hebben gekost, ware het niet dat ik vergeten ben om uit te checken, zodat ik nu heb gereisd voor het minimumbedrag dat op de ov-chipkaart was geladen, casu quo twintig euro. Voor wat betreft mijn uitcheck gemist, bestaat eveneens een artikel in de algemene voorwaarden, maar om verder gedoe te voorkomen denk ik van dát artikel geen gebruik te gaan maken. Ik verwacht vanavond tegen 20:00 uur op het treinstation van mijn vertrekplaats opnieuw een vraag te stellen, omdat mijn chauffeur van de auto met wie ik mee terug mag rijden woonachtig is in een ander stadsdeel dan ik en mij afzet bij het treinstation vanwaar ik vanmorgen ben vertrokken. Ik ga een vraag stellen over de relevantie van het minimumbedrag van twintig euro dat op de ov-chipkaart moet zijn geladen om via het toegangspoortje het treinstation te kunnen betreden, ondanks dat ik het antwoord wellicht al weet, maar dát hangt nog even af van de vraag of ik compensatie ga vragen terzake uitcheck gemist. Want dat dat kán staat in de algemene voorwaarden.
Mijn chauffeur zei net tegen mij: ‘Man, man, wat bén je weer druk vandaag.’ Ik antwoordde instemmend en heb hem aansluitend uitgenodigd om onderweg wat te gaan eten bij Van der Valk, want heus: mijn lol kan níét op vandaag waarmee ik tevens de hoop uitspreek dat mijn verhaal in de prijzen valt want dat laatste is voor vandaag én voor morgen mijn doel …

 Koffie verkeerd