Openbaar bestuur

Ik werkte in het openbaar bestuur en leerde daar foutloos schrijven. Miste daarbij de menselijke maatstaf. Dat laatste is, of was, kennelijk evident. Evident is zo een woord dat past in foutloos schrijven. Tegelijkertijd een moeilijk woord. Evident. Later ging ik werken in de psychiatrie. Als nachtbegeleider. Ik leerde daar door mijn fouten begeleiden. Dat wat nét iets anders maar mínstens zo goed. Over lang verhaal naar kort verhaal gesproken …

Begeven

Op afspraak begaf ik mij naar het behandelcentrum waar ik eerder zelf werkzaam ben geweest. De afspraak was dat ik er nu als patiënt zou verschijnen en niet als werknemer. Het voelde voor mij alsof dat niet kon en ik besprak dat laatste met mijn huisarts. Over wat mij dan met name hinderde vroeg hij. Ik antwoordde dat ik het gevoel had aan de ‘verkeerde kant’ van de tafel te zitten. Mijn huisarts snapte mij en schreef desondanks tóch de noodzakelijke verwijzing uit. Ik kreeg die mee in een open enveloppe en deelde zijn mening en tóch bleef het lastig om mij naar de geplande afspraak van de verwijzing te begeven. Maar ik heb het wél gedaan. Inmiddels ben ik weer thuis en heb ik koffie gezet die ik ga drinken in combinatie met een hazelino die ik ga eten. Een hazelino is een mokkagebakje. Zoet, maar héél lekker. Wellicht is een hazelino ongezond voor wat betreft de suiker, maar de noten daarin compenseren dat vast wel. Nét als muziek, maar dát terzijde.

Struikelstenen

Wat ik eerst op routine mocht doen, vraagt thans denkwerk. Denkwerk over struikelstenen om het duitse met respect onverlet te laten. Ik struikelde vanmorgen over struikelstenen maar mocht op de stoep van een etablissement in de achtertuin een biertje drinken en geheel coronaproof. Mijn nachtdienst was finished en de FEBO lokte maar dááraan mocht ik weerstand bieden, hoe blij ik ook was met díé aanwezigheid, Maar dát is voor een volgende keer, hoop ik! Mooie dag gewenst! Ik ben thuis en volledig veilig!

Uitweg

Vannacht sprak ik kort met een predikant. Dominee mag ook, het is mij om het even, want ik ben van rooms-katholieke komaf, maar dát terzijde. De predikant zei precies hetzelfde als indertijd de dienstdoende huisarts. De predikant zei: ‘Zet het kamerraam maar een stukje open, dan heeft de ziel uitweg.’ Ik geloof dat zeker maar hoe het werkt weet ik niet en dat hóeft ook niet …

Out off mind

Ik deed wat boodschappen. Een beetje out off mind vanwege mijn belemmerende mondkapje maar ook omdat ik mijn boodschappenbriefje thuis had laten liggen. Dat laatste is niet slim. Dat mondkapje ook niet maar ik houd dat toch maar om. Of óp, dat ervaar ik nog niet precies …!

Uitzetten en delen

Het uitzetten en delen van medicatie is ook in de psychiatrie met waarborgen omgeven. Noodzakelijke medicatie die tijdens weekendverlof van patiënten werd uitgezet en verpakt in de nacht voordat het weekendverlof inging, werd door twee medewerkers van de instelling gecontroleerd en ik vond dat altijd de momenten waarop we heel geconcentreerd aan het werk waren. Het komt precíés om dat goed te doen en ik was altijd weer blij dat daarna de fiattering mocht worden gegeven. Aansluitend hielden we een kleine pauze om daarna in goede zin de nacht af te sluiten. En zo werd het tijdens de thuisreis al lichter en lichter en mocht ik daarna een aantal uren slapen en dat lukte prima!

Merci

Soms werden kinderen op zondagmiddag in de kerk gedoopt en zo ook op een warme zondagmiddag in augustus. Ik liep de trap op naar de speeltafel van het kerkorgel. Een transfer van ongeveer dertig treden en ik dacht na over de keuze van mijn inleidend orgelspel. Ik koos voor het kerstlied Er is een kindeke geboren op aard, en dat laatste werd overwegend goed ontvangen, behalve door de pastoor van dienst naar later bleek want díé zei: ‘Een kerstlied spelen in augustus is vloeken in de kerk hoor.’ Van de moeder van één van de gedoopte kinderen kreeg ik een doos Merci chocolade en op elke wang één zoen. En ook dat laatste gebeurde in diezelfde kerk op een warme zondagmiddag in augustus. Naar ik meen in 1984 maar dat laatste weet ik niet zeker meer.

Verstand

Vanavond reed ik terug naar huis. Niet zozeer iets bijzonders, maar tòch. Ik realiseerde mij opeens hoe bijzonder het is om weer naar huis te mogen rijden na een gesprek over onderwerpen waar ik weinig verstand van heb, maar voor een goede voortgang des levens wél iets van heb te vinden. Ik bedankte mijn aangever met een boekenbon en zag daarna dankbaarheid als iets van wederzijdsheid en ík had voornamelijk dankbaarheid vanwege de uitleg van iets waarvan ik nog steeds denk weinig verstand van te hebben.

Boek houden

Vanmiddag werkte ik een bescheiden boekhouding bij. Niet die van mijzelf, maar de boekhouding van een schrijver. Alle bonnen kwamen overeen met de door de schrijver aangekochte boeken van anderen en dus mag de schrijver nu álle boeken houden. Ik tekende ter fiattering en vertrok glimlachend naar huis, maar heb onderweg nog wél even gebeld met de vraag of dit moment op Facebook mag verschijnen.
En aldus geschiedde … 😀

Kwart over vijf

En net als gisteren was het rond kwart over vijf in de middag buiten bijna donker. Ik fietste naar huis en dacht aan het achterlampje van mijn fiets waarvan de batterij leeg is en ik dacht ook: dat moet toch ánders kunnen dan dat het lampje alleen op een batterij kan branden? Maar dat leidde dus tot die laatste vraag …